จริงไหมนะ ที่ยิ่งมนุษย์เติบโตขึ้น ก็ยิ่งมีกรอบมากขึ้น วันนี้ขณะดิฉันกำลังป้ายสีบนผืนผ้าใบสี่เหลี่ยมจตุรัต ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของดิฉันเข้ามาถามบ่อยครั้งว่า "พี่ปุ๋ย วาดรูปอะไร ดูไม่เห็นออกเลย" นั่นเด็ก ป.หนึ่ง

พอภาพนั้นเสร็จแล้ว เธอก็ค่อยๆพูดว่า "ตรงนี้ต้นไม้แน่เลย" "อันนี้ดอกไม้ใช่ไหม" ดิฉันไม่ได้ตอบอะไรไป ซักพักเธอพาเพื่อนข้างบ้านมาเล่น เป็นเด็กเล็กกว่าเธอ เธอพาเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นมาดูภาพของฉัน เธอถามเพื่อนของเธออย่างตื่นเต้นว่า "ดูออกไหม ภาพนี้ภาพอะไร" เด็กคนนั้นตอบอย่างมั่นใจว่า "ดูออก" "นี่รูปดอกไม้" ...

จริงๆแล้วรูปที่ดิฉันวาด ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นรูปอะไร ครั้งนี้จริงๆแล้วเป็นการ "ลองสี" เฉยๆว่า ถ้าใช้สีนี้ป้ายพร้อมสีนี้จะเป็นยังไง ผสมกับสีนี้จะเป็นยังไง วางใกล้มันสีนี้จะเป็นยังไง ถ้าเห็นโทนสีส้มตรงภาพนั้น เป็นรูปทรงที่ร่างมาจาก "เงาใบไม้" ที่ทอดลงมาจากต้นมะม่วงที่บ้าน ดิฉันนั่งป้ายสีอยู่ตรงโต๊ะใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้านค่า

ตอนแรกว่าจะหยิบตัวผลงานชิ้นเดียวมาให้ดู แต่เกรงว่าจะน่าเบื่อไป เลยจับภาพเป็นจุดๆของผืนผ้าใบไว้ด้วย เพราะจริงๆแล้วผลงานทั้งชิ้นอาจไม่สวยก็ได้ อาจสวยเป็นแค่บางจุด หรือในรูปหนึ่ง แต่ละจุดก็ให้ความหมายไม่เหมือนกัน (อารมณ์แบบ Crop รูปนั่นแหละค่ะ)

ดิฉันหยิบหนังสือเทคนิกสีอะคริลิกมาแล้วหลายรอบ แต่ก็วางกลับคืนที่ชั้นวางไปแล้วหลายรอบเหมือนกัน เพียงแต่ดูผ่านๆ แล้วก็ปิดหนังสือไว้ ไม่ได้ซื้อมา ดิฉันว่า "ลอง" สร้างสรรค์งานจากที่เรายังไม่รู้อะไรมากจะดีกว่า...เหมือนเด็กนั่นแหละค่ะ

ดูภาพแล้วเป็นยังไงกันบ้าง บอกด้วยนะคะ : )

หมายเหตุ ภาพโดยสีอะคริลิก